επόμενο »

Στα μεγάλα δίκτυα, αλλά και στα λεγόμενα «ομοιογενή» δίκτυα, των οποίων οι χρήστες πιθανολογείται a priori ότι έχουν ορισμένα κοινά ενδιαφέροντα, υιοθετούν την λύση των λεγόμενων ενδιάμεσων διακομιστών (proxy servers), δηλαδή υπολογιστικών συστημάτων τα οποία «παρεμβάλλονται» σε κάθε πράξη αμφίδρομης επικοινωνίας και διατηρούν αυτομάτως αντίγραφα των διακινούμενων δεδομένων. Με τον τρόπο αυτό, όταν π.χ. ένας χρήστης (α) του δικτύου προσπαθήσει να «κατεβάσει» στον υπολογιστή του πληροφορίες τις οποίες είχε «κατεβάσει» προηγουμένως κάποιος άλλος χρήστης (β) του ίδιου δικτύου, η επικοινωνία των δεδομένων «σταματάει» στον ενδιάμεσο διακομιστή, ο οποίος και τροφοδοτεί τον χρήστη (α) με τα δεδομένα τα οποία είχε αντλήσει ο χρήστης (β) και επικοινωνεί με το απομακρυσμένο σύστημα για να μεταφέρει τα τυχόν νέα ή επιπλέον δεδομένα που ζητούνται. Η λειτουργία αυτή είναι «διαφανής» για τους χρήστες (δεν απαιτείται κάποια παρέμβασή τους ή άλλη τεχνική γνώση), ενώ κανείς από τους χρήστες δεν γνωρίζει ποιος χρησιμοποίησε ποια πληροφορία και πότε. Τα οφέλη από τη χρήση ενδιάμεσου διακομιστή αφορούν και στο σύνολο του δικτύου και στους χρήστες μεμονωμένα και είναι (α) η δραματική αύξηση της ταχύτητας στη μεταφορά δεδομένων (μεταφέρονται τοπικά, στο εσωτερικό ενός δικτύου) και (β) η εξοικονόμηση δικτυακών πόρων σε ολόκληρο το δίκτυο (δεν εξαντλείται το περιορισμένο εύρος ζώνης -bandwidth- του εξωτερικού δικτύου του οργανισμού για την επανάληψη γνωστών πράξεων επικοινωνίας).