Αυτό ισχύει και οφείλεται στη διαφορετική αρχιτεκτονική που ακολουθούν. Οι mac χρησιμοποιούν επεξεργαστές τεχνολογίας RISC (reduced instruction set computer - υπολογιστές με μειωμένο σετ εντολών
http://en.wikipedia.org/wiki/RISC ) που έχουν τις εξής διαφορές σε σχέση με τους επεξεργαστές AMD-INTEL (που είναι CISC - complex instruction set computers
http://en.wikipedia.org/wiki/CISC ): 1) έχουν πιο απλή αρχιτεκτονική. Αυτό συνεπάγεται ότι, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, ότι μία εντολή ολοκληρώνεται σε λιγότερους κύκλους. Σε έναν CISC μία εντολή μπορεί να κάνει και πάνω από 30 κύκλους, ενώ στα RISC φτάνει μέχρι 15-20. Ενδεικτικό της δυναμικής των RISC είναι το γεγονός ότι ακόμα και οι x86 πλέον εσωτερικά μοιάζουν με RISC. 2) οι compilers μπορούν να παράγουν πιο αποδοτικό κώδικα για αυτούς. Το μικρό σετ εντολών επιτρέπει στους δημιουργούς των μεταγλωτιστών να παράγουν μεταγλωτιστές που δίνουν καλύτερο κώδικα. 3) χρησιμοποιούν κάπως περισσότερη μνήμη. Όλες οι εντολές τους είναι σταθερό μήκους (4/8 bytes για 32/64bit μηχανήματα) σε αντίθεση με τους x86 που έχουν μεταβλητό μήκος εντολής (1-6 bytes αν θυμάμαι καλά). Αυτό ναι μεν δίνει το πλεονέκτημα της βέλτιστης χρησιμοποίησης μνήμης στους x86, αλλά τους στερεί κάποια ταχύτητα. Επιπρόσθετα: α) το γεγονός ότι η Apple κατασκευάζει και το hardware και το λειτουργικό, δίνει ένα προφανές προβάδισμα στην βελτιστοποίηση κώδικα για το εκάστοτε μηχάνημα. β) η μονάδα πράξεων κινητής υποδιαστολής στους ppc δίνει ρέστα σε ταχύτητα Τέλος, το γεγονός ότι ένας επεξεργαστής έχει υψηλότερη συχνότητα δεν σημαίνει ότι έχει και καλύτερη απόδοση. Στο παιχνίδι παίζουν πολλά, όπως επιτυχίες προβλέψεων στις διακλαδώσεις (branch prediction) που παίζουν ρόλο στην επιτυχή διασωλήνωση (pipelining), η αποτελεσματικότητα των compilers κλπ.
