επόμενο »

Αντίθετα με ό,τι λέγεται συχνά, το Internet δεν παρέχει ανωνυμία στους χρήστες του. Αν και η διάθεση πληροφορίας στο Διαδίκτυο είναι ελεύθερη και δεν υπάρχει κανείς προληπτικός έλεγχος, το υλικό που δημοσιεύεται υπόκειται στους ίδιους γενικούς κανόνες που διέπουν και άλλες πράξεις επικοινωνίας. Τούτο σημαίνει, με απλά λόγια, ότι οι Αρχές πρέπει και μπορούν να εντοπίζουν πράξεις δημοσιότητας οι οποίες παραβιάζουν τους νόμους μιας διοικητικής επικράτειας. Από την άλλη πλευρά, ο παγκόσμιος χαρακτήρας του Διαδικτύου, επιτρέπει τη διάθεση πληροφορίας από χώρες ή περιοχές στις οποίες δεν υπάρχει το θεσμικό πλαίσιο ελέγχου της. Κατά συνέπεια, οι διωκτικές Αρχές καταφεύγουν συχνά στην καταγραφή της χρήσης του Διαδικτύου που γίνεται από τους τελικούς αποδέκτες της πληροφορίας, για την αποτροπή, την καταστολή και την απόδειξη παρανόμων πράξεων, σε ορισμένες δε περιπτώσεις το «απόρρητο» της επικοινωνίας αίρεται -ελλείψει προς το παρόν και του αναγκαίου θεσμικού πλαισίου- εν αγνοία των ίδιων των χρηστών και χωρίς άλλη διοικητική ή δικαστική διαδικασία, όπως συμβαίνει π.χ. με το απόρρητο των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων. Αν ληφθεί υπόψη το μέγεθος του Διαδικτύου, μπορεί να θεωρηθεί με σχετική ασφάλεια ότι καμία επίσημη αρχή ενός ευνομούμενου κράτους δεν πρόκειται να ασχοληθεί «προληπτικά» με το περιεχόμενο της επικοινωνίας ενός συγκεκριμένου χρήστη, αν δεν έχει συγκεκριμένο και αρκετά σοβαρό λόγο να το κάνει.